Culture is the basic needs

Jens Kare Rasmussen director, Vibeke Munk Petersen head of culture & development projects of the Danish Center for culture & Developments , Thomas Damgaard partner of Commerce & Culture with a famous an afghan poem writer Dr. Samie Hamid visit 3rd Eye Photojournalism Center & permanent gallery 6th Feb. 2011.
Danish Center for culture & Developments wants to help the Afghan Photographers in this year & they ask photographers to work hard for the future actions & possibly progressive projects. Before visiting 3rd Eye Photojournalism Center they had a friendly meeting at Kabul Srena Hotel.
Jens Kare Rasmussen speaks among the students of 3rd Eye Photojournalism Center about the projects that Danish will support for the future of culture & developments. He asks that afghan photographers should speak what is the most important mission that Danish Center can work on. He said that we are working how to develop the photography & photographers who they are in needs, possibly we will work what you photographers need.
Vibeke Munk Petersen also adds that in this Danish Center for culture & Developments will support the National institute of Music, Filmmakers & Photographers. We are working hard to figure out that how we can be more useful to share the progressive projects that the artists & those who are working in culture in Afghanistan developing.
Thomas Damgaard said that I am a photographer & artist, I can feel what the photographers needs, as we meets the Photographers today, all of the photographers shared what is the challenges, I will design a project from the point of your needs to Danish Center for culture & Developments to support or they should work on. We believes that the discussion that we had with photographers & now we are in 3rd Eye Gallery is quite wonderful for as that we faced with the new face of culture & developments that before we never saw from media’s in Europe.
Finally Dr Samia Hamid the famous Afghan poem writer add that I am working closely with Danish Center for culture & Developments & I am talking that the culture side of Afghanistan needs more energy to progress, as Danish Center for culture & Developments had projects before we planed that we can work with new Afghan people who they are straggling for culture which is the basic needs.
We came here to see what the photographers speaks from the silent, some days before we meets the musicians who they needs for the progressive projects, like Institute of National Music. This is the plan that we highly appreciate from Danish Center for culture & Developments to involve with, off curse as I know they like to be.
Finally all gusts sit for watching the photos from 3rd Eye Photojournalism Members. Off cures we 3rd Eye Photojournalism center appreciate the meeting & visiting 3rd Eye. 3rd Eye Photojournalism Center is the only national photojournalism center in Afghanistan which has more experience & stability of hard working among the National & international medias & national & international NGOs.

Christa Meindersma new director of the Prince Claus Fund

3rd Eye Photojournalism Center welcomes & congratulates Christa Meindersma as its new director of The Prince Claus Fund for Culture & Development starting 14 February 2011. She is taking over the position from Els van der Plas, who has been director since 1997. An international lawyer, Christa Meindersma (1962) most recently held the position of Deputy Director at the Hague Centre for Strategic Studies (HCSS). She has extensive experience with international collaboration and diplomacy and has held, among others, the positions of Negotiator and Senior Political Adviser at the United Nations and Ministry of Foreign Affairs. Christa was involved in peace talks in East Timor, Nigeria, Cameroon, Kosovo and Darfur. She has also worked for the UN in Nepal, Congo and New York. This appointment will provide the Prince Claus Fund with a director with a strong vision on culture and development within the framework of international collaboration.
3rd Eye Photojournalism Center who held a project by support the Prince Claus Fund which 12 people from the 6th provinces of Afghanistan were participated, appreciate the high experience with international collaboration and diplomacy which Prince Claus Foundation had & will had. 3rd Eye Photojournalism center believes that every country is responsible for the basic need which is culture in Afghanistan, we highly ask Prince Claus Foundation to continue the progressive projects for the future of Afghanistan.
Christa Meindersma: “I am extremely pleased with having been appointed Director of the Prince Claus Fund. What inspires me most is that the Fund gives a face to brave individuals with exceptional qualities who fight for artistic and intellectual freedom in situations of repression, war, marginalization and poverty, like Selma Hellal and Sofiane Hadjadj in Algeria, who received the Prince Claus Award last December, and bloggers like Yoani Sánchez from Cuba. These people are a driving force for development and change in their countries and inspire others with their visions. The Prince Claus Fund recognizes the importance of their work and supports them in a concrete fashion.”
The Prince Claus Fund will focus in coming years on the relationship between culture and conflict, ‘Zones of Silence’ and ‘Beauty in Context’. Zones of Silence are regions in which cultural expression is either completely lacking or difficult due to exclusion, forced migration, poverty, war and conflict. The Fund supports local initiatives that facilitate cultural expression. The Fund also offers emergency cultural assistance in conflict situations and following natural disasters. Together with partners in Egypt, the Fund is already taking stock of the damage that has been inflicted in the Egyptian capital of Cairo due to vandalism and plundering, the goal of which is to protect Egyptian cultural treasures.
Her involvement in peace negotiations has provided Christa with valuable experience on the importance of culture in coming to terms with war and violence. “As Director of the Prince Claus Fund, I will be able to combine my interest in different cultures with my experience in countries that have undergone post-conflict reconstruction. The reopening of a theatre in a bombed-out city, a dance performance, or the preservation and restoration of cultural heritage gives hope, energy and individuality. Culture is not a luxury; it can contribute significantly to reconciliation after conflict. I aim to spotlight the impact of the Fund’s work among a broader public and to further develop the Fund into a knowledge centre of culture and development.”
Lilian Gonçalves-Ho Kang You, Chair of the Prince Claus Fund: “People who benefit the most from culture often live in conflict areas and poverty-stricken regions. The Prince Claus Fund enables these individuals to let their voices be heard. With the appointment of Christa Meindersma, the Prince Claus Fund will have a director with broad international experience in conflict areas. Christa is the right person to move the Fund to the next phase, while building on the achievements of past years. The Board looks forward to inspiring, positive and long-term collaboration.”
The Prince Claus Fund:
Culture is a basic need
The Prince Claus Fund actively supports international cultural collaboration in spaces of need. The Fund was founded on 6 September 1996 on the occasion of the seventieth birthday of His Royal Highness Prince Claus as a token of appreciation for his efforts in international collaboration. The work carried out by the Fund is grounded in Prince Claus’ belief that culture and development are inextricably linked and that people cannot be developed, but must develop themselves. Since its establishment, the Fund has supported more than 1,500 activities in more than 125 countries and has presented 150 Prince Claus Awards in 70 countries. The Prince Claus Fund is supported by the Ministry of Foreign Affairs and the Dutch Postcode Lottery.

نمایشگاه عکس چشم سوم در بامیان

علاقمندان عکس در بامیان

نمایشگاه عکس چشم سوم زیر نام "سینه ی پرراز دارد بامیان " توسط مرکز فوتو ژورنالیزم چشم سوم ،هفته آینده روز چهار شنبه و پنجشنبه برگزار میشود و صرف برای دو روز برای علاقمندان نمایش داده میشود. در صورت مایل هستید از نمایشگاه دیدن کنید به شماره 0779522350 در تماس شوید.

عکاسان: آمنه حسنی ، مصطفی جهانی، مریم امینی، محمد رضا ایوبی، صدیقه فهیمی، اقبال حیدری، میثم اسلمیان، خاطره، شیرحسین حسینی، عبدالله شایگان، مهدی و محمد روحانی

3rd Eye the First workshop of Photojournalism in Bamyan

15 July 2010/ This is the first workshop of Photojournalism in central highlands, in Bamyan, Bamyan a city in the heart of Afghanistan, by Prince Claus Foundation & 3rd Eye Photojournalism Center. It the time of starting the training students from the central highlands were happy for assists on the photojournalism training as a first time. Also radios & TV’s cover the reports on maintained issue.
Third Eye Photojournalism Center is aimed to start training on photojournalism from ancient province of Bamiyan by supports of Prince Claus Foundation. Of course, it will cover not only Bamiyan but also her neighboring provinces such as Parwan, Samangan, Ghor, Maidan Wardak, Ghazni and Daikundi.
Totally, twelve people from aforementioned provinces have gathered in Bamiyan for training. Out of each province, we invited two people, one girl and one boy.
The course will be lasted for three months. Our society needs professional photographers to cover the tradition, customs, beauties, people who they are in need “poverty”, Historical elements, people’s portraits, and many things which is not showed to people who they loves to see in where? In Bamiyan where is an ancient province in our country drawing thousands of tourists yearly, we want to hold our course in there.
Prior to this time, Afghanistan could obtain millions of dollars through Afghanistan in many provinces per year. Therefore, we have chosen Bamiyan as the training center as we would like to train new people in order to reflect rich culture of Afghanistan by going all around different villages, views and cities. We hope, through this course, our students could share their pictures with different magazines, then; we will hold exhibitions. And I want them to represent for foreigners that Afghanistan is not only the origin of terrorism, but there we can see different reconstructions; cultural reconstructions, sport reconstructions and building reconstructions. I hope they would do so. In addition, their amount must be raised up among other photographers.
At the end of training, we will hold an exhibition in order to represent their functions and what they have learnt within three months. Each student can have his/her taken pictures as memoirs.
Amina is a trainee with a lot of hope as she is saying: I have always dreamt if I can take photos and become a photographer. Prior to coming Third Eye Photojournalism Center, we had nothing to make our dreams fruitful. Now, I want to heartfelt thank 3rd Eye & Prince Claus Foundation. I hope, someday, I could take pictures from different views and monumental sites of Bamiyan; not only Bamiyan, but also other provinces of Afghanistan.
Maisam: Photojournalism is a useful and practical profession by which we can represent new face of something. Being interested in photojournalism, I have come from Ghor province to get educated and know how to better take photos. I want to thank my dear professors and Third Eye Photojournalism Center. I hope we could take breathtakingly beautiful pictures and reflect realities occurred in our country through photos and pictures.
By Basir Seerat

دیدار سفیر امریکا از مرکز فوتوژهرنالیزم چشم سوم

سفیر ایالات متحده امریکا در کابل به روز یکشنبه به هنگام دیدار از نمایشگاه دایمی عکس چشم سوم، عکاسانی را که در این نمایشگاه عکس های از افغانستان را به نمایش گذاشته بودند، مورد تشویق قرار داد
در این نمایشگاه حدود 150 تابلو عکس از گوشه های مختلف زنده گی، کار و فرهنگ افغانها، از سوی مرکز فوتو ژورنالیزم موسوم چشم سوم در منطقه کارته سه کابل راه اندازی گریده است
آقای آیکن بیری سفیر ایالات متحده امریکا در افغانستان با ابراز قدر دانی از کارهای هنری عکاسی نجیب الله مسافر ، رضا یمک ، رضا ساحل ، مهدی مهرآیین ، علی امید و بصیر سیرت که این نمایشگاه را راه اندازی کرده اند گفت: «افغانستان یک کشور با سابقه فرهنگی طولانی است که داشته های فرهنگی آن بخشی از افتخارات جهان شناخته می شود.» وی که از تماشای عکس های این نمایشگاه خرسند به نظر می رسید، هم چنان گفت که در نظر دارد بیشتر با عکاسان افغان آشنایی حاصل کرده و با آنان در آینده نیز صحبت کند. سفیر ایالات متحده امریکا که یک جا با خانمش از این نمایشگاه دیدن می کرد، از سوی مرکز فوتو ژورنالیزم چشم سوم و بنیاد هنر و فرهنگ یک قالینچه یی و دو تابلو عکس را نیز به طور تحفه دریافت کرد
در همین حال نجیب الله مسافر مسوول مرکز فوتو ژورنالیزم چشم سوم به رادیو آزادی گفت: «در این نمایشگاه حدود یکصد و پنجاه عکس را به نمایش گذاشته ایم که می تواند جنبه های مختلف زنده گی و کار مردم افغانستان را به نمایش بگذارد.» نجیب الله مسافر هم چان ابراز داشت که آنان به هدف آشنایی بیشتر مردم با گوشه های مختلف کار و زنده گی و ساحات دور افتاده کشور و هم چنان آشنایی خارجی های که در داخل افغانستان هستند، این نمایشگاه را به طور دایمی برگزار کرده اند
مرکز فوتو ژورنالیزم چشم سوم از چندین سال به این طرف در کابل فعالیت دارد. این مرکز در عین حالی که عکس تهیه می کند، دوره های آموزشی برای برای دختران و پسران علاقمند به حرفه عکاسی آموزش می دهد

U.S. Ambassador visits 3rd Eye Photojournalism Center

Kabul, Afghanistan -- On Sunday, April 18, 2010 U.S. Ambassador Karl Eikenberry and Mrs. Ching Eikenberry joined photographers from 3rd Eye Photojournalism Center in Kabul to highlight the United States support for Afghan artists. During the event, Afghan carpet maker Amin Naadim presented the Ambassador with a carpet depicting him and his wife Ching Eikenberry in order to thank the Ambassador and the United States for its commitment to supporting the Afghan arts. Naadim said “This carpet is a special gift for Ambassador Eikenberry because the Ambassador is a true friend of Afghanistan and I am thankful for the United States cultural efforts in Afghanistan.” He also said “I know the Ambassador has a great friendship with the local Afghan people he shows it during his many trips around the country to speak face to face with Afghans.”Four photographers from 3rd Eye showed their work to Ambassador Eikenberry.

After touring the center, Ambassador Eikenberry said he was deeply moved and said “Providing security to help Afghanistan is important, but the hope and the future of Afghanistan is represented on these walls in these beautiful pictures.” The 3rd Eye Photojournalism Center was established in 2007, and is run by four well-known Afghan photographers. 3rd Eye Photojournalism Center has conducted seven photo exhibitions in Kabul and other Afghan provinces in last tw0 years.

گذشته در حال از چشم سوم

زهرا سادات
برای نخستین بار در تاریخ عکاسی افغانستان، در مرکز فوتو ژورنالیسم "چشم سوم" در کابل، یک نمایشگاه دایمی عکس برپا شده است. اوضاع متشنج سیاسی در دورۀ طالبان و مجاهدان، هنر عکاسی را مانند بسیاری از هنرهای دیگر در انزوا قرار داده بود و صرف نظر از عکاسان آماتور، فقط عده‌ای از عکاسان حرفه‌ای داخلی، مانند آقای نجیب‌الله مسافر و عکاسان خارجی، مانند آقای رضا دقتی، ماکوری و پاول عکس‌هایی از افغانستان گرفته‌اند.
عکس‌های نمایشگاه فوتوژورنالیسم چشم سوم، شامل آثار هنری نجییب‌ مسافر، رضا یمک، بصیر سیرت، رضا ساحل و مهدی مهرآئین است که از نقاط مختلف افغانستان گرفته شده‌است.
فضای کوچک اتاق‌ها به سرعت پر می‌شود و بازدیدکنندگان خارجی و داخلی را غرق تابلوعکس‌هایی می‌کند که با سلیقۀ خاص هنرمندان عکاس افغان، بر دیوارها قرار گرفته‌اند. برخی‌ها در سکوت به تماشا پرداخته‌اند و برخی دیگر حیرت‌زده از دیدن تصاویر و عده‌ای هم با لبخندهای تلخ و نگاه‌های مضطربی، تابلوها را می‌بینند، گویا رشتۀ ارتباطی از زندگی‌شان را در لابه‌لای تصاویر می‌یابند.
جوانی که در کنارم ایستاده، به دوستش می‌گفت: بعضی وقت‌ها سیر و سلوک در دنیای مجازی تخیل را ترجیح می‌دهم به رویارویی با واقعیت‌ها. شاید در نگاه او، نه که در نگاه هر فرد، واقعیت‌های این مرز و بوم آن‌قدر تلخ و دردناک است که با روح و روانی خسته و پریشان در تقلای گریز از آنها بر می‌آییم.
احساس می‌کنم، جغرافیای نفرین‌شده‌ای که جنگ و خشونت را در دامان خود پرورانده و همۀ تار و پودش با درد و رنج گره خورده، چاره‌ای جز این برای ساکنانش نمی‌گذارد؛ فرار، رجعت به تخیل و سر دشمنی با هر آن‌ چه بوده و هست، گذاردن. مردم ما عقدۀ نداشتن‌های زیادی را تجربه کردند. تاریخ‌مان تاریخ عقده است و حالا متبحرترین خودسانسوری‌های جهان، در این جا یافت می‌شوند. چیزی که حتا عکس‌ها راویان خوبی برای آنند. روایتی که هر بار با بعضی از این عکس‌ها و به مناسبت‌های خاصی برایم بازگو شده بودند. روزی به بهانۀ محو خشونت علیه زنان و روزی دیگر به بهانۀ صلح و صدها بهانه‌های این‌چنینی دیگر.
اما این بار عکس‌های کودکان، مردان و زنان با رنج‌های طولانی و خوشی‌های شاید ناپایدارشان، زندگی‌هایشان و جامعه‌شان که اکثراً برتافته از فرهنگ و رسوم متفاوت جامعۀ افغانی است و همین مجموعه با موضوعات گوناگون، وجه تمایزی شده میان نمایشگاه فعلی و نمایشگاه‌های قبلی عکس.
صد و پنجاه تابلو با صد و پنجاه روایت بر دیوارها و تابلوهای دیگری که در کنار پنجره‌ها و یا روی زمین به دلیل نبود امکانات، اما به زیبایی دکور شده‌اند، لرزه بر اندام هر بیننده‌ای خواهد افگند و این سؤال را در ذهن هر فردی تکثیر خواهد کرد که بر افغانستان چه می‌گذرد؟ در دل آرزو می‌کنم، ای کاش این عکس‌های زیبا، اما تأثرانگیز، از بطن افغانستان دیروز می‌بود و امروز، تنها زنده شدن خاطرات تلخ گذشته، اما افسوس.
مرکز فوتوژورنالیسم چشم سوم را چهار عکاس افغان در سال ۱۳۸۷ پایه گذاری کردند. این مرکز نمایشگاه‌های متعددی را در داخل و خارج از کشور راه‌اندازی کرد و هم‌اکنون در نظر دارد در راستای فعالیت‌های فرهنگی‌اش، زمینۀ آموزش حرفه‌ای را برای علاقه‌مندان هنر عکاسی فراهم کند.
در گزارش مصور این صفحه از این نمایشگاه عکاسی در کوچۀ چوب فروشی، کارته سه، کابل بازدید می‌کنیم.

گذار از رنج به زیبایی​شناختی

آخ : نمایشگاه عکسی را دیدم که بتاریخ 11/3/1388 درمرکزِ فرهنگیِ فرانسه برگزار شده بود. عکس​ها عمدتاٌ ازاستاد نجیب​الله مسافر، رضا یمک، بصیر سیرت و محمد رضا ساحل بودند. موضوعِ نمایشگاه «کودکان» بود. چندین عکسِ تکان​ دهنده هم وجود داشتند که تا حدی اعصاب آدم را خراب می​کردند: کودکانی که نه عکس، بلکه خود آن​ها را هر روز در کوچه پس​کوچه​ های کابل معمولا می​بینیم
انبوهی از آدم​ها و دوربین​ها و رسانه​ها نیز آمده بودند و با مسئولانِ برگزار کننده​ی نمایشگاه، مصاحبه​های هم صورت گرفت. من هم قلبا کار آن​ها را تحسین کردم، اما همزمان پرسشی در ذهنم مطرح شد: جامعه​ی ما انباشته و سرشار از سوژه​هایِ رنج است. کودکانِ گدا و گرسنه، کودکانِ کار و کودکانِ خیابانی در کابل فراوان​-​اند. دیدنِ آن​ها تا آن حد عذاب​دهنده است که ترجیح می​دهیم آن​ها را نبینیم؛ فلاکت و بی​نوایی کودکان در کابل، چیزی واقعا رنج​آور است؛ چیزی که هیچ​گاه مشمولِ گذرِ زمان نمی​شود؛ هیچ​گاه عادی نمی​شود و دیدنِ آن​ها همواره و هربار انسان را دچارِ رنج و عذاب می​کند؛ اما چرا نمایشگاه آن​قدر موردِ علاقه​ است و تعدادِ زیادی آدم​هایِ شیک و شسته​‌رفته به دیدنِ نمایشگاه می​آیند؟ به نظر می​رسد بسیاریِ از آدم​های که امروز به دیدنِ نمایشگاه عکسِ کودکان آمده بودند، اغلب از دیدنِ یک کودک گدا در کنار سرک چهره درهم می​کشد و به ندرت اتفاق می​افتد که التماسِ​ آن​ها را بابخششِ سکه​ی پولی پاسخ دهد. پس علتِ استقبالِ آن​ها از نمایشگاه چیست؟
ممکن است گفته شود که رسم وعادت و مدِ زمانه​ی ما باعثِ گردآمدنِ این جوانان به نمایشگاه می​شود. این پاسخ در ظاهر درست به نظر می​آید. اما، در حین تماشای عکس​ها، یک نکتة دیگر نیز در ذهنِ من رسید که بدونِ اینکه آن را مسلم و بی​چون و چرا انگارم، آن​را با خواننده در میان می​گذارم. نکته، این است که با تصویر و بازنمایی، رنج به زیبایی​شناسی تبدیل می​شود، و به دنبالِ این رویداد «گذار» است که رنجی را که در کنار جاده از آن فرار می​کنیم، در نمایشگاه با شوق به دیدنِ​ آن می​رویم. زیرا رنجِ​ مجسم خیابان با گذار از چشمِ​سوم – چشمِ دوربین​- به پدیده​ی هنری و زیبایی​شناسانه در نمایشگاه استحاله می​یابد. تا آن​جا که کودکِ​ گدا در خیابان زار می​زند، رنج زنده و مجسم است و آن​جا که تبدیل به تصویر می​شود، به پدیدة زیبایی​شناسانه تقلیل می​یابد. این گذار از رنج به زیبایی​شناسی با میان​جیِ دوربین صورت می​گیرد. همه​چیز به چشمِ جادویی دوربین بستگی دارد. ما از رنج می​گریزیم و به زیبایی​شناسی پناه می​بریم. اینک ما با تصویری مواجه هستیم که واقعیت را در عین حال که به گونة معکوس و مخدوش بازنمایی می​کند، آن​را می​پوشاند و نادیده می​گیرد. تصویری که با گذار از دوربین، دچار استحاله می​شود و پیش از آن​که به واقعیت ارجاع دهد به فاعل هنرمند ارجاع می​دهد. کودکِ گدا دیگر ترحم ما را بر نمی​انگیزاند، دیگر با التماس و سماجت از ما پول نمی​خواهد و دیگر رنج و دهشت را از خود به اطراف نمی​پراکند، بلکه اینک او یک کودکِ رنجور و گدانیست، یک اثر هنری است که به لطفِ "وسایل تکثیر مکانیکی"، تکثیر و بازنمایی می​ شود. اکنون رنج و اندوهی که تصویر باز نمایی می​کند، بیش از آن​که بازتاب واقعیت باشد، نمود و نشانة خلاقیت هنرمند(عکاس) است؛ مخاطب بیش از آن​که از رنج متاثر باشد، از خلاقیت هنری تاثیر می​پذیرد و بیش از آن​که حالت ترحم به مخاطب دست دهد، حالتِ تحسین بر او عارض می​شود. در دهشت​ناک​ترین تصاویر هم گونه​ی لذتِ بصری وجود داد. تصاویر حتی اگر حس تاثیر ما را بر انگیزاند، اجازه نمی​دهند که توجه ما از تصویر به ماورای آن معطوف شود. بدین​سان تصاویر ارتباط ما را با واقعیت مخدوش و در عوض ما را با گونه​ی خلاقیتِ هنری خود بسنده و مستقل مواجه می​کنند

فاصله​ی میان سوژة بصری که اکنون در جلو چشمانِ ما قرار گرفته است، با واقعیتی که گویا قرار بوده در این تصویر بازنمایی شود، همان شکافِ پر نشدنی میانِ رنج و زیبایی​شناسی است. کودکِ گدا در خیابان برای یک فلس به هر رهگذری التماس می​کند و کودکِ کار از 8 تا 12 ساعت، صرفا در بدل 50 افغانی کار می​کند، اما عکسِ​ آن​ها ممکن است تا هزارها دالر به فروش برسد. کارکرد این سوژة بصری انیک نه کاهشِ رنج کودک، بل کتمانِ رنج و اشباع احساسات زیبایی​شناختی ماست. عکاسی نوعی شعبده​بازیِ وارونه است: پدیده​های جان​داری را که قربانیِ رنج و خشونت​ـ​اند، به سوژه​های بصریِ بی​جان، ایستا و ثابت بدل می​کند؛ گونه​ی جادوگریِ روزگارما که پدیده​ها را دچار استحاله می​کند. به لطفِ «چشمِ سوم» است که رنج تبدیل به پدیدة زیبایی​شناسانه می​گردد

علی امیری

جنگ از چشم دوربين

عکاسی جنگ تصور مردم دنیا را از پدیده جنگ تغییر داد. عکاسی جنگ به مردم کمک کرد، تا عمق فاجعه را، جنگی را که از طریق نوشتار قابل انتقال نبود، درک کنند. اصلاً جنگ های داخلی آمریکا آغاز عکاسی جنگ به شمار می آید. درین عکس ها چهره های خشن و بی پرده ای از زشتی های جنگ داخلی برای ما فاش شد. در واقع، مردمی که جنگ داخلی را اقدامی شرافتمندانه به حساب می آورند، با دیدن تصاویر جنگ از واقعیت های آن تکان خوردند
عکس های جنگی در طول جنگ جهانی دوم بیشتر ترغیب کننده روحیه میهن پرستانه و افشا کننده بی عدالتی های اجتماعی بود، اما عکس های تکان دهنده از فاجعه های جنگ ویتنام باعث ایجاد روحیه و تفکرات ضد جنگی در میان جهانیان شد
عکاسان دوره جنگ های داخلی افغانستان
در افغانستان نیز که یک کشور جنگ زده است، تفکرات ضد جنگی در بین مردم وجود دارد. اما این اندیشه ها محدود است و دستخوش رابطه های سیاسی و جبهه گیری های قومی و مذهبی شده است
همه مردم افغانستان از سال های جنگ و کشتار مشاهدات و یادواره های ناخوشایندی دارند و هیچ خانواده ای نیست که یکی از اعضای خود را در جنگ داخلی قبیله ای و قومی و سیاسی در مناطق مختلف از دست نداده باشد
گرچه مردم دیرگاهی به این نتیجه رسیده اند که جنگ های داخلی در واقع برادرکشی است، اما عوامل نهفته جنگ های داخلی از جمله تعصبات قومی و مذهبی، هنوز در اذهان بسیاری باقی است
زمانی که حکومت دکتر نجیب الله در ماه آوریل ۱۹۹۲ سقوط کرد، گروه های متعدد که در مبارزه علیه حاکمیت حزب دموکراتیک خلق افغانستان و تجاوز شوروی دست داشتند، بر سر کنترل اراضی کشور به جان همدیگرافتادند و کابل درگیر یک جنگ داخلی شد
جنگی که برخی از همسایگان آن را دامن می زدند. با وجود تلاش های سازمان ملل متحد و برخی از کشورها برای میانجیگری، توافقی در مورد تقسیم قدرت و استقرار ثبات صورت نگرفت. جنگ های گروهی به پیمانه وسیعی براساس خطوط قومی به راه افتاد و شهروندان بسیاری به دلائل قومی، زبانی و یا مذهبی هدف تعصبات کور قرار گرفتند
در دوره های جنگ در افغانستان عکاسان گمنامی از جنایات گروه های درگیر عکس ها برداشته اند. به یاد دارم مطبوعات، عکس هایی را از جنایاتی که روی داده بود چاپ کردند، از جمله آن چه برمنطقه افشار در کابل گذشت
بیشتر آن عکس ها را آقایان یوسفی، نصرالله پیک و نجیب الله مسافر گرفته بودند. در آن زمان شماری از عکاسان خارجی نیز از جریان نبرد در جبهه های جنگ کابل عکاسی کرده بودند
در این میان بیشتر عکس های بیاد ماندنی متعلق به لوک پاول، عکاس کانادایی بود. و همچنین استیو ماکوری، عکاس مشهور آمریکایی که نیز در آن سال های خونین بسیار فعال بود. اما عکس های ماکوری عمدتا راوی نتایج یک جنگ است، تا خود جنگ
از زمان طالبان نیز عکس بسیاری در دست هست، اما مشکل عکس های دوره طالبان همان گمنام بودن عکاسان است. بعضی از آن عکس ها را در مطبوعات دیده اید. در سال هایی که جنگ طالبان با احمدشاه مسعود جریان داشت، رضا دقتی، عکاس ایرانی مقیم فرانسه، از جریان مبارزات احمدشاه مسعود عکس هایی را گرفته است که شامل جنگ نگاری تصویری می شود
عکاسان پس از جنگ های داخلی افغانستان
جای تعجب نیست که از نسل کشی های طالبان سند تصویری زیادی در دست نیست. چون طالبان مخالف عکس بودند و عکاسی را گناه می دانستند. برخی هم بر این نظرند که جنگجویان خارجی که با طالبان همکاری می کردند نمی خواستند تصویرهاشان برداشته و به خارج از افغانستان فرستاده شود
اما بودند عکاسانی که این ممنوعیت را نادیده می گرفتند. طی همان سال ها نجیب الله مسافر که اکنون از عکاسان نامدار افغانستان است، در ترکیب یک برنامه بشردوستانه بین المللی به ولایات مرکزی برای رساندن آذوقه سفر می کرد. وی توانست با دوربین نگاتیو غیر حرفه ای اش اثرات جنگ در زندگی مردم مناطق مرکزی را ثبت کند
در آن زمان در اکثر مناطق هزارجات مردم به دلیل نبود غذا، گیاه و حتا سنگ های معدنی می خوردند. در عکس های نجیب الله مسافر رنج مردم گرسنه در زمان جنگ را می توان دید
مجموعه عکس های او سال ۲۰۰۱ در مرکز مطبوعاتی آیینه به نمایش گذاشته شد. تصاویری از فقر و گرسنگی مردم که از جنگ خسته شده اند و همه آرزوی صلح را دارند، مردان و زنان که دست و پایشان را از دست داده اند و کودکان بی سرپرست و معلول و فقرزده احساس قوی ضد جنگی را در بیننده پدید می آورد
با رفتن طالبان جنگ در افغانستان پایان نیافت. درگیری ها همچنان ادامه دارد شهروندان آسیب می بینند. دوربین عکاسان جنگ همچنان فعال است و عکس هایی که از افغانستان می آید هنوز جنگ و کشته ها و ویرانی ها را نشان می دهد

منبع : جديد مديا

نوشته : بصير سيرت

نکایشگاه عکس چشم سوم و خاطرات گم شده کودکی آصف آشنا

کودکی دوره سرشار ازشادی و نشاط ،روزهای چستی، نرمی و نازکی و بلاخره روزهای خوب و محکوم به رفتن و برنگشتن، یا دوره دریغ و حسرت نداشتن خیلی از چیزها

کودکی دوره سرشار از شادی و نشاط، روزهای چستی و چابکی، نرمی و نازکی و بلاخره رزوهای خوب محکوم به رفتن و بر نگشتن. یا دوره دریغ و حسرت نداشتن خیلی از چیزها
خب، شاید برای خوش شانس ها از نوع اولش باشد و برای بد شانس ها از نوع دومش. شانس ِ در کجای زمین، کدام خانواده، کدام فرهنگ و جامعه تولد شدن از موارد تأثیر گذار بر دوران کودکی یا نخستین فصل زندگی است؛ و شانس هایی از این دست از خاطرات کودکی هر کدام ما را متأثر کرده است.
خوش شانس ها می توانند عکس های کودکی شان را ببینند و لحظاتی را آن روزهای خوب رفته به یاد آورند، کم شانس هایی که حتا عکس دوران کودکی شان را ندارند، یا حسرت نداشتن عروسک و اسباب بازی و لباس جدید را به عنوان نخستین عقده های دلشان مرور کنند، یا برای یافتن خاطره خوبی از دوران کودکی بر مغز خود فشار بیاورند.
اما برای من که از دسته دومی ها هستم و عکس کودکی ام را ندارم، دیدن عکس های نمایشگاه عکس کودکان افغان تکان دهنده بود. مرا به گذشته ام برد. به روزهای شادی و غم. به روز های شوخی و بی باکی، به حسرت های نداشتن دوچرخه و توپ فوتبال و لباس جدید برای نوروز.
مرا به خاطراتم برد، به خاطراتی که حالا از آن وحشت دارم. به خاطرات سیلی خوردن به جرم خنده، به جرم نگاه کردن به قوطی شکر. به خاطرات هر لحظه با کلمه "نه" لعنتی طرف بودن. به نکن، نخند، نرو، نگو، نخواه، نپوش و هزار "نه" دیگر. شاید به هیمن دلیل است که امروزه من بیست و پنج ساله جرأت انجام دادن خیلی از کارها را ندارم. نه تنها من. شاید دیدن عکس های این نمایشگاه خیلی های دیگر را نیز به کودکی شان برده باشد و ببرد.
در این نمایشگاه صد قطعه عکس از چهار عکاس افغانستان زیر نام "روز جهانی کودک" و به مناست روز جهانی کودک که امروز (۱۱ ژوئن) است، در مرکز فرهنگی فرانسه در کابل به نمایش گذاشته شده است. نمایشگاه تا هشت روز دیگر برپا خواهد بود.
نجیب الله مسافر، عکاس بنام افغان که بیشتر عکس های این نمایشگاه کار اوست، می گوید: "عکس های این نمایشگاه در بیشتر از ده ولایت افغانستان گرفته شده و نمایشگاه به همکاری کمیسیون مستقل حقوق بشر، صندوق حمایت از کودکان Save The Children و مرکز فتوژورنالیسم چشم سوم راه اندازی شده است."
سه عکاس دیگر که آثارشان را در این نمایشگاه می بینیم، بصیر سیرت، محمدرضا حسینی "یَمَک" و رضا ساحل اند.
مسافر می گوید، عکس های این نماشگاه از نه سال بدین سو گرفته شده و تلاش چهار عکاس این بوده که چهره کنونی کودکان افغان را به نمایش بگذارند.
در این نمایشگاه می توان دسترسی به درس و تحصیل، کار و تفریح، فقر و نیاز و حضور دختران و پسران همبازی در کنارهم، و سیماهای متفاوت کودکان افغانستان را دید. سیمایی که سال هاست تغییر چندانی در سرنوشتش نیامده است. سیمای نسلی که آینده ملت و سرزمینی را می سازد. شاید از هیمن رو است که عکس را تاریخ تصویری گفته اند.
هر چند که صد قطعه عکس این نمایشگاه، از نه سال بدین سو گرفته شده، اما روایت عکس ها گذشته دوری دارد. روایت از سرزمین و فرهنگی که کودکانش را این گونه بزرگ کرده است. روایت چندگانگی فرهنگی در سرزمین واحد. روایت از تفاوت در سرنوشت دختر و پسر، به دنیا آمدن در فرهنگ و سرزمینی با نام افغانستان.
اکثر عکس های این نمایشگاه خاطرات من و من های دیگری را قصه می کند. و شاید خاطرات من هایی که دیگر نیستند که هیچ، حتا عکسی از آن ها به یاد گار نمانده است و حالا ما که چند نسل دورترش هستیم، نمی دانیم آنهایی که اجداد ما بوده اند، چهره کودکی شان چطوری بوده است.
بخشی از عکس های این نمایشگاه و صحبت عکاسانش در گزارش مصور همین صفحه آمده است

منبع : جدید مدیا

Interview with Basir Seerat, an Afghan Photojournalist by Whohub

Do you have an online gallery where one can view your photos?
I have tree online gallery that all can see my photographs, in fact Afghanistan is a country which here you can find very original and really interesting subjects to shoot. You can see my photographs here:
http://www.basirseerat.blogspot.com/
http://www.3rdeye.af/
http://flickr.com/photos/basirseerat
For how long have you done photography? How did you begin?
I start photography from 2003 since I saw the exhibition of 11 September attack of America, Photographs was exhibited in Kabul for afghan audience. On that time I feel that photography is great to share what is happening in the world. Then I start taking photos from Any subjects, also I join to same photojournalism courses to learn better to do. Now its five year that I am a photographer in Afghanistan.
What has been your education as a photographer?
I have certificate of Photojournalism from AINA media cultural center as well as now I am studding online Photojournalism in MEYMI University .
Please list any exhibitions in which you have participated.
In the past tree years I had 7 photo exhibition around Afghanistan by the names of : Kabul Night , Situations of Human Rights in Afghanistan tree times, 3rd Eye, Kabul social Life, and view of soul.
Please list any awards for your work.
my photos toked second position on fisher.osu.edu/international you can see that here: www.fisher.osu.edu/international
What is your favourite type of photography?
photojournalism , Documentary photography , arts photography and interest as will as in geographic photography too.
What do you try to express through your photography?
Social life Around Afghanistan, cultural of the people, beauty, surprise, and human rights.
How do you choose your subjects?
Very easy, I know the life of all people Around Afghanistan, here is a lot of point to share to audience so having a subject is really easy, joust a person move truth among the people then thing what is to be shoot and what should I share for international audience .
What type of preparation do you do before undertaking the photo session?
Checking the battery of Camera , flash , lenses , and memory stacks , having tripod , and food to eat when that I feel I am far from the city.
Do you normally photograph with a purpose already in mind, or do you let yourself go with the flow?
Some subjects is important for audience and especially for news so that time I imagine that to creativity of knowledge for photography projects , and some time its also impotent to see what is happening on the way so photographer is searching subjects , moments to take a better today for great tomorrow.

ابداع های هنری از دید عکاسان افغان

مارش کبوتر به پیشواز روز معارف : عکس ازنجیب الله مسافر

تغييرات محسوسی که ديد هنری به آنها می دهد، شکل می گيرند. پرتره ، طبيعت و عکسی از بدن و آناتومی انسان در اين سبک موضوعات ثابت محسوب می شوند. نورپردازی در اين روش حرف اول را می زند و نگاه هر عکاس در نوع نورو زاويه آن نشان داده می شود.
پدیده خلاقانه در عکاسی چشم دید قوی و سازنده ای را در بین عکاسان افغان بوجود آورده است ، تنها ارجاع به چند عکس از عکاسان افغان جواب سوال های اند که تا هنوز مطرح شده است.
امروز نجیب الله مسافر یکی از چهره های شناخته شده در عکاسی از رنگ با مفاهیم فوق العاده هنری در افغانستان معرفی شده است و نتاسب کاری رنگ بازی او هنوز جای خود را دارد . اما نمیشود نادیده گرفت که اثر های آفریده شده عکاسان چون رضا حسینی یمک با رویکرد مستند ، رضا ساحل با رویکرد کودکانه و عکاسان دیگر نا شناخته باقی مانده است بل هرکدام دغدغه های اند که به اثر های مانده گار افغانستان مبدل شده اند.
دیوارخانه ای من در آسمان است : عکس بصیر سیرت
هنر به تنهايي دربردارنده مفهوم واقعی خلاقيت است.اما مفهوم عکاسی هنری در تارو پود واقعی خلاقيت و ابداع تنيده شده . شاخه ای از عکاسی زمانی دارای اهميت و ارزش واقعی هنری میشود که در معنای واقعی و خالصانه هنری و اطلاعاتی از آن ياد شود. عکاسی ويژگی های خودش را دارد و گاهی با علائق شخصی برخی از عکاسان جور در نمی آيد.
چشم ما عادت کرده عکس ها را به شکل اسلوب های تعريف شده هنری ببيند . با ورود دوربين ها و امکانات ديجيتال در عين اينکه دست عکاس برای هر مانوری باز است ، باز هم عکس ها به واقعيتی که می بينيم نزديک تر است و در عين حال روش های مختلفی برای نزديک کردن عکس به مفهوم هنری وجود دارد.اين قدرت يگانه در عکاسی وجود دارد.

ازلایه کاغذ پران کابل : عکس رضا یمک
ازدیدن ات خوشحالم : عکس ازرضاساحل

رقص رنگ : عکس از نجیب الله مسافر

Who is 3rd Eye Photojournalism Center

3rd eye Photojournalism Center established by 4 Photojournalist Artist, Since 2008 got permit letter from Ministry of Information & Culture, of Islamic republic of Afghanistan. Our services: Producing news photos & Artistic photography, Photojournalism training, Photo exhibitions,Print books, Making short film's, Making posters & Post cards

Najibullah Musafer

I am Najibullah Musafer I was born in 1963 in Kabul Afghanistan; I graduated from Kabul

University, from Faculty of Fine Arts Department of Painting. In 1992 I became a member of Afghanistan National TV; I used to work as a painter. During civil war I was filming the event for making documentary, but unfortunately I couldn't complete it. On that time I was motivated to start the Photography to reflect the memories of post conflict ruins which has left during the 3 decades of civil war, and lawlessness. I prepared and built a huge photo exhibition by the name of winter of hunger &poverty of central Highland in Aina media and cultural center. All the Photo's that I took, was published in "Hunger Belt, Alghochak, Youth Magazine, Mosharekat Meli, Negahi now weekly, arts, Kbul weekly, Kellid weekley, Morsal, as well as in foreign Magazines".By 2001 he was joined the AINA Media & Cultural center to participate and benefited the photojournalism course till 2004 which he is got his certificate. Afterwards he has held different photo exhibitions at Kabul and other provinces beside two of them at Netherlands and Tajikistan. Two of his photos have been awarded as best photo in the contest beside his three photos have been got the first and second photo by BBCPERSIAN website

Yemak

My name is Mohammad Reza Hosaini, I was born in a corner of the vast planet by estimation at 1352 Solar calendar corresponding to 1973 AD. Until 1380, 2001, I was refuge and labor in Golshahr, one of the sub-urban areas of Mashhad City at Iran, where I was completed my ninth grade of secondary school. Those times I was never thought that one day I might get a camera in my hand but when I heard the talks of Mr.Reza Diqati through Radio in Kabul regarding the establishment of educational center for photojournalism I got excited and motivated to enroll at that center while I was a soldier at Afghan National Army (ANA, the presidential military guard branch,.
When I went to the AINA, the photojournalism center, Mr.Deqati welcomed me in good faith, for two years I was trained by various distinguished teachers for instance, Mr.Manuchehr Deqati, the younger brother of Mr.Reza Deqati, David Baghtha, Gellan Luther, and others. At 1385, 2006, I joined the Atelier varan group where I made my first film by the name of "Pahlavan Eissa" , the wrestler Eissa, then the second one by name of "Bolbol Parrande-ye shahr" , nightingale the city's bird,.Frankly speaking, I pen story occasionally or by words of one of my friends "Khavgirak Name", the Nightmare letter

Basir Seerat
Basir Seerat s/o Chamansha born in 1981 in Malistan district, of Ghazni province. He stadied the 9th class of school in Malistan and graduated from Fieziya high school in Jaghori, agora Ghazni.
1998 he became refugee with there parents in Pakistan, after 3 years he came back to Afghanistan.
2001 he joined the Kabul University, fine arts faculty, department of theater and Cinema.
2005 he graduated from fine arts faculty, department of theater and cinema.
2004, worked with weeklies and Magazines and he became a member of media in Afghanistan.
2005 he was kidnapped by the Taliban in Norristan province, when he was making a documentary film about Nooristan's women, than he escaped from Taliban's Jell after 10th days, and arrived in Kabul.
Basir Seerat has Art collections. Also he is a Film maker, Photo Journalist and Calligrapher

Reza Sahel

He was born in 1986 in Gharabagh district of Ghazni provinces. In 1993 he started primary school; by 2007 he graduated from high school. In 1999 he immigrated to Iran because insecure situation. In Iran he started learning computer programs.By 2003 he came back from Iran to Kabul and became a member of media & communication, and then started to learn about Cinema & Art film making in (Academy of Arts and Cinematic) Kabul. He got certificate of making film and cameraman by 2007. After that he participated as a student in private course (photojournalism) that he was taught by Najeebullah Mosafer until 2008. In earlier of 2008 he started to work hard with Rahi Farda TV as a cameraman up to august 2008. Now he is a member of 3rdeye photojournalism Center. He loves photography; in addition he enjoys working as a cameraman.